Λυσία , Δήμου Καταλύσεως Απολογία 3 - 4

ΛΥΣΙΑΣ, ΔΗΜΟΥ ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 3 – 4

Ο ομιλητής προσπαθεί κατά τη δοκιμασία του να αποδείξει ότι, μολονότι παρέμεινε στην Αθήνα κατά την περίοδο της διακυβέρνησης των Τριάκοντα, δεν υπήρξε συνεργός ή ομοϊδεάτης τους.

δέομαι δ’ ὑμῶν, ὦ ἄνδρες δικασταί, μὴ τὴν αὐτὴν γνώμην ἔχειν τοῖς συκοφάνταις. τούτων μὲν γὰρ
ἔργον ἐστὶ καὶ τοὺς μηδὲν ἡμαρτηκότας εἰς αἰτίαν καθιστάναι (ἐκ τούτων γὰρ ἂν μάλιστα χρηματίζοιντο), ὑμέτερον δὲ τοῖς μηδὲν ἀδικοῦσιν ἐξ ἴσου τῆς πολιτείας μεταδιδόναι· οὕτω γὰρ ἂν τοῖς καθεστηκόσι πράγμασι πλείστους συμμάχους ἔχοιτε. [4] ἀξιῶ δέ, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἐάνπερ φανῶ συμφορᾶς μὲν μηδεμιᾶς αἴτιος γεγενημένος, πολλὰ δὲ κἀγαθὰ εἰργασμένος τὴν πόλιν καὶ τῷ σώματι καὶ τοῖς χρήμασι, ταῦτα γοῦν μοι παρ’ ὑμῶν ὑπάρχειν, ὧν οὐ μόνον τοὺς εὖ πεποιηκότας ἀλλὰ καὶ τοὺς μηδὲν ἀδικοῦντας τυγχάνειν δίκαιόν ἐστι. [5] μέγα μὲν οὖν ἡγοῦμαί <μοι> τεκμήριον εἶναι, ὅτι, εἴπερ ἐδύναντο οἱ κατήγοροι ἰδίᾳ με ἀδικοῦντα ἐξελέγξαι, οὐκ ἂν τὰ τῶν τριάκοντα ἁμαρτήματα ἐμοῦ κατηγόρουν, οὐδ’ ἂν ᾤοντο χρῆναι ὑπὲρ τῶν ἐκείνοις πεπραγμένων ἑτέρους διαβάλλειν, ἀλλ’ αὐτοὺς τοὺς ἀδικοῦντας τιμωρεῖσθαι· νῦν δὲ νομίζουσι τὴν πρὸς ἐκείνους ὀργὴν ἱκανὴν εἶναι καὶ τοὺς μηδὲν κακὸν εἰργασμένους ἀπολέσαι.

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

εἰς αἰτίαν καθίστημι τινά : κατηγορώ κάποιον

ἐξ ἴσου τῆς πολιτείας μεταδίδωμι : παρέχω τα ίδια πολιτικά δικαιώματα

τοῖς καθεστηκόσι πράγμασι : στο ισχύον πολίτευμα , στο δημοκρατικό πολίτευμα

ΑΣΚΗΣΕΙΣ

1. Να γραφεί η μετάφραση του κειμένου.
2. Να μεταφερθούν στην ίδια πτώση του άλλου αριθμού οι λέξεις :    τοὺς ἡμαρτηκότας,  πλείστους, τὴν πόλιν, τοῖς πράγμασι, τῷ σώματι, μοι, ὧν,  ὦ ἄνδρες,  τοῖς χρήμασι,  τούτων, τοῖς συκοφάνταις, τοῖς ἀδικοῦσιν
3. τοῖς καθεστηκόσι : να γραφούν οι μετοχές όλων των χρόνων του ρήματος στη φωνή που βρίσκεται.
4.  μεταδιδόναι : να γραφούν τα απαρέμφατα  όλων των χρόνων του ρήματος στη φωνή που βρίσκεται.
5. καθιστάναι: να γραφεί το β’ ενικό πρόσωπο  όλων των εγκλίσεων του ρήματος στο χρόνο  που βρίσκεται.
6. ἀξιῶ: να γραφεί το β’ ενικό πρόσωπο  όλων των εγκλίσεων του ρήματος στο χρόνο  που βρίσκεται.