Ιστορία Β' : Η Δ' Σταυροφορία

Η Δ' Σταυροφορία

Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος, Ἑλληνικά, VI, 4, 19-21

 Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος,  Ἑλληνικά, VI, 4, 19-21 

 Η επιμονή των Θηβαίων να μην αφήσουν αυτόνομες τις υπόλοιπες βοιωτικές πόλεις – να μην διαλύσουν, επομένως, το Κοινό των Βοιωτών – οδήγησε σε εκστρατεία του Σπαρτιάτη βασιλιά Κλεόμβροτου στη Βοιωτία. Η προσπάθειά του είχε ατυχή κατάληξη. Οι Βοιωτοί νίκησαν κατά κράτος τους Σπαρτιάτες στα Λεύκτρα της Βοιωτίας (371 π.Χ.), αλλά αμέσως μετά – φοβούμενοι τα αντίποινα των Σπαρτιατών – αναζήτησαν βοήθεια στην Αθήνα.

 

Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος, Ἑλληνικά VI, 5, 27-29

 Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος,   Ἑλληνικά VI, 5, 27-29 

Οι Θηβαίοι , κατόπιν προτροπής των Αρκάδων και των Αργείων, αποφασίζουν να βαδίσουν εναντίον της Σπάρτης με την ελπίδα ότι θα βρουν την πόλη έρημη.

Οἱ δὲ Θηβαῖοι ἐπεὶ ᾔσθοντο τὰ πεπραγμένα ὑπὸ τῶν ᾿Αρκάδων, πολὺ δὴ θρασύτερον

 κατέβαινον. Καὶ τὴν μὲν Σελλασίαν εὐθὺς ἔκαον καὶ ἐπόρθουν. Ἐπεὶ δὲ ἐν τῷ πεδίῳ ἐγένοντο,

ἐν τῷ τεμένει τοῦ ᾿Απόλλωνος, ἐνταῦθα ἐστρατεπεδεύσαντο· τῇ δ' ὑστεραίᾳ ἐπορεύοντο. Καὶ

διὰ μὲν τῆς γεφύρας οὐδ' ἐπεχείρουν διαβαίνειν ἐπὶ τὴν πόλιν· καὶ γὰρ ἐν τῷ τῆς ᾿Αλέας ἱερῷ

Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος Κύρου Ἀνάβασις Γ΄, Ι, §15-186.

 Αδίδακτο κείμενο: Ξενοφῶντος Κύρου Ἀνάβασις Γ΄, Ι, §15-186. 

Ο στρατηγός - ρήτορας στο απόσπασμα που ακολουθεί , εκφράζει τους φόβους και την αγωνία του για την επικείμενη σύγκρουση με τους εχθρούς καθώς και τις συνέπειες που θα υποστούν στην περίπτωση ήττας.

Ἐκ τούτου ἀνίσταται καὶ συγκαλεῖ πρῶτον τοὺς λοχαγούς. Ἐπεὶ δὲ συνῆλθον, ἔλεξεν‧ Ἐγώ,

ἄνδρες λοχαγοί, οὔτε δύναμαι καθεύδειν , ὥσπερ οἶμαι οὐδ’ ὑμεῖς, οὔτε δύναμαι κατακεῖσθαι

ἔτι, ὁρῶν ἐν οἵοις ἐσμέν. Οἱ μὲν γὰρ πολέμιοι δῆλον ὅτι οὐ πρότερον πρὸς ἡμᾶς τὸν πόλεμον

ἐξέφηναν πρὶν ἐνόμισαν καλῶς  τὰ ἑαυτῶν παρασκευάσασθαι, ἡμῶν δ’ οὐδεὶς οὐδὲν

Ισοκράτης, Ἀρχίδαμος 107-109

 Ισοκράτης, Ἀρχίδαμος 107-109

Αδίδακτο κείμενο : Ισοκράτης, Ἀρχίδαμος 107-109

Προσπαθώντας να φιλοτιμήσει τους Σπαρτιάτες, ώστε να μην αποδεχτούν την ανεξαρτησία της Μεσσήνης, που ήθελαν να επιβάλουν οι Θηβαίοι, ο ομιλητής αναφέρεται στα οφέλη που θα αποκομίσουν από την ηρωική τους στάση.

Θουκυδίδης, Ἱστορίαι §§2.10.3-2.11.2

 Θουκυδίδης, Ἱστορίαι §§2.10.3-2.11.2 (έκδ. των Jones, H.S., Powell, J.E. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1942, ανατ. 1970)

Ο Θουκυδίδης αφού έχει αναφερθεί στις προετοιμασίες των Πελοποννησίων και στη συγκέντρωση των δυνάμεών τους στον Ισθμό της Κορίνθου, ενόψει της εισβολής στην Αττική, παραθέτει τον λόγο του Αρχίδαμου.

Καὶ ἐπειδὴ πᾶν τὸ στράτευμα ξυνειλεγμένον ἦν, Ἀρχίδαμος ὁ βασιλεὺς τῶν Λακεδαιμονίων, ὅσπερ ἡγεῖτο τῆς ἐξόδου ταύτης, ξυγκαλέσας τοὺς στρατηγοὺς τῶν πόλεων πασῶν καὶ τοὺς μάλιστα ἐν τέλει καὶ ἀξιολογωτάτους παρῄνει τοιάδε. Ἄνδρες Πελοποννήσιοι καὶ ξύμμαχοι, και οἱ πατέρες ἡμῶν πολλὰς στρατείας καὶ ἐν αὐτῇ Πελοποννήσῳ  καὶ ἔξω 

Λυσίας, Δήμου Καταλύσεως Απολογία 25–26

 Λυσίας, Δήμου Καταλύσεως Απολογία 25–26

Στο απόσπασμα που ακολουθεί, ο  ομιλητής εστιάζει τις αναφορές του στη δράση των κατηγόρων του οι οποίοι με την πρακτική και τις συκοφαντίες τους έβλαψαν κατ' επανάληψη την πόλη.

[25] Ἄξιον δὲ μνησθῆναι τῶν μετὰ τοὺς τετρακοσίους πραγμάτων· εὖ γὰρ εἴσεσθε ὅτι, ἃ μὲν οὗτοι συμβουλεύουσιν, οὐδεπώποτε ὑμῖν ἐλυσιτέλησεν, ἃ δ’ ἐγὼ παραινῶ, ἀμφοτέραις ἀεὶ ταῖς πολιτείαις συμφέρει. ἴστε γὰρ Ἐπιγένη καὶ Δημοφάνη καὶ Κλεισθένη ἰδίᾳ μὲν καρπωσαμένους τὰς τῆς πόλεως συμφοράς, δημοσίᾳ δὲ ὄντας μεγίστων κακῶν αἰτίους. [26] ἐνίων μὲν γὰρ ἔπεισαν ὑμᾶς ἀκρίτων θάνατον καταψηφίσασθαι, πολλῶν δὲ ἀδίκως δημεῦσαι τὰς οὐσίας, τοὺς δ’ ἐξελάσαι καὶ ἀτιμῶσαι τῶν πολιτῶν· τοιοῦτοι γὰρ ἦσαν ὥστε τοὺς μὲν ἡμαρτηκότας ἀργύριον λαμβάνοντες ἀφιέναι, τοὺς δὲ μηδὲν ἠδικηκότας εἰς ὑμᾶς εἰσιόντες ἀπολλύναι. καὶ οὐ πρότερον ἐπαύσαντο, ἕως τὴν μὲν πόλιν εἰς στάσεις καὶ τὰς μεγίστας συμφορὰς κατέστησαν, αὐτοὶ δ’ ἐκ πενήτων πλούσιοι ἐγένοντο.

Ἰσοκράτης, Περὶ τῆς ἀντιδόσεως 253-255

 

Αδίδακτο κείμενο : Ἰσοκράτης, Περὶ τῆς ἀντιδόσεως 253-255

Στο έργο του Περὶ ἀντιδόσεως ο Ισοκράτης μιλάει με πολύ ενθουσιασμό για τον λόγο ως διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου.

τοῖς μὲν γὰρ ἄλλοις οἷς ἔχομεν, ἅπερ ἤδη καὶ πρότερον εἶπον, οὐδὲν τῶν ζῴων  διαφέρομεν, 

ἀλλὰ  πολλῶν καὶ τῷ τάχει καὶ τῇ ῥώμῃ καὶ ταῖς ἄλλαις εὐπορίαις καταδεέστεροι τυγχάνομεν 

ὄντες·  ἐγγενομένου δ᾽ ἡμῖν τοῦ πείθειν ἀλλήλους καὶ δηλοῦν πρὸς ἡμᾶς αὐτούς, περὶ ὧν

ἂν βουληθῶμεν, οὐ μόνον τοῦ θηριωδῶς ζῆν ἀπηλλάγημεν, ἀλλὰ καὶ συνελθόντες πόλεις 

∆ιόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Βιβλ. ΧΙΙ . 53, 1-2

∆ιόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Βιβλ. ΧΙΙ §§53, 1-2 (έκδ. των Vogel, F., Fischer, K.T. Λειψία: Teubner, 1888, ανατ. 1964)

Η Βιβλιοθήκη του Διοδώρου αποτελεί μία χρονογραφικά (δηλ. κατά χρονολογική σειρά) οργανωμένη παγκόσμια ιστορία, η οποία εκτείνεται από τους μυθικούς χρόνους ως το 60 π.Χ. Στο απόσπασμα γίνεται αναφορά στον γνωστό ρήτορα και δάσκαλο της ρητορικής Γοργία.

Ἐπὶ δὲ τούτων κατὰ τὴν Σικελίαν Λεοντῖνοι, Χαλκιδέων μὲν ὄντες ἄποικοι, συγγενεῖς δὲ Ἀθηναίων, ἔτυχον ὑπὸ Συρακοσίων πολεμούμενοι. Πιεζόμενοι δὲ τῷ πολέμῳ, καὶ διὰ τὴν ὑπεροχὴν τῶν Συρακοσίων κινδυνεύοντες ἁλῶναι κατὰ κράτος, ἐξέπεμψαν πρέσβεις εἰς τὰς Ἀθήνας, ἀξιοῦντες τὸν δῆμον βοηθῆσαι τὴν ταχίστην καὶ τὴν πόλιν ἑαυτῶν ἐκ τῶν κινδύνων ῥύσασθαι. Ἦν δὲ τῶν ἀπεσταλμένων ἀρχιπρεσβευτὴς Γοργίας ὁ ῥήτωρ, δεινότητι λόγου πολὺ

Θουκυδίδου Ἱστορίαι 1. 94-95

 Θουκυδίδου Ἱστορίαι 1 §§ 94-95 (έκδ. των Jones, H.S., Powell, J.E. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1942, ανατ. 1970)

Στο παρακάτω απόσπασμα ο Θουκυδίδης αναφέρεται στην εκστρατεία των Ελλήνων κατά των Περσών με επικεφαλής τον Παυσανία μετά τους Περσικούς πολέμους. Ο ιστορικός παρουσιάζει τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανάληψη της αρχηγίας από τους Αθηναίους.

Παυσανίας δὲ ὁ Κλεομβρότου ἐκ Λακεδαίμονος στρατηγὸς τῶν Ἑλλήνων ἐξεπέμφθη μετὰ

εἴκοσι νεῶν ἀπὸ Πελοποννήσου· ξυνέπλεον δὲ καὶ Ἀθηναῖοι τριάκοντα ναυσὶ καὶ τῶν ἄλλων

 ξυμμάχων πλῆθος. Καὶ ἐστράτευσαν ἐς Κύπρον καὶ αὐτῆς τὰ πολλὰ κατεστρέψαντο, καὶ

ὕστερον ἐς Βυζάντιον Μήδων ἐχόντων, καὶ ἐξεπολιόρκησαν ἐν τῇδε τῇ ἡγεμονίᾳ. Ἤδη δὲ βιαίου

Ξενοφῶν, Ἱέρων §§ 2.6-9

 Ξενοφῶν, Ἱέρων §§ 2.6-9 (έκδ. του Marchant, E.C. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1920, ανατ. 1969)

Στο έργο αυτό γίνεται συζήτηση ανάμεσα στον τύραννο των Συρακουσών Ιέρωνα και τον ποιητή Σιμωνίδη σχετικά με τις διαφορές του τυραννικού από τον ιδιωτικό βίο.

 

Ξενοφῶντος Ἑλληνικά, 1.6.8-11

 Ξενοφῶντος Ἑλληνικά,1.6.8-11

 

Ο Σπαρτιάτης Καλλικρατίδας διαδέχεται τον Λύσανδρο ως ναύαρχος του Πελοποννησιακού στόλου στα παράλια της Μικράς Ασίας και απευθύνει στους Μιλήσιους εκκλήσεις να συμπαραταχθούν μαζί του.

Θουκυδίδου Ἱστορίαι 2.65.1.1-2.65.6.1.

 Θουκυδίδου  Ἱστορίαι     2.65.1.1-2.65.6.1.

Κατὰ τὸ τρίτο ἔτος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου ὁ ἀθηναϊκὸς δῆμος, κουρασμένος από τις αντιξοότητες τοῦ πολέμου, ἄρχισε νὰ στρέφεται ἐναντίον τοῦ Περικλῆ ποὺ εἶχε ἐξωθήσει τα πράγματα σὲ ρήξη μὲ τὴν Σπάρτη. Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν πολιτική του καὶ νὰ τονώσει το ἀγωνιστικὸ φρόνημα τοῦ δήμου, ὁ μεγάλος πολιτικὸς συγκάλεσε τὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου και εκφώνησε λόγο στοὺς συμπολίτες του. Απόσπασμα του λόγου αυτού αποτελεί το ακόλουθο κείμενο

Τοιαῦτα ὁ Περικλῆς λέγων ἐπειρᾶτο τοὺς Ἀθηναίους τῆς τε ἐς αὑτὸν ὀργῆς παραλύειν καὶ ἀπὸ τῶν παρόντων δεινῶν ἀπάγειν τὴν γνώμην. οἱ δὲ δημοσίᾳ μὲν τοῖς λόγοις ἀνεπείθοντο καὶ οὔτε πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους ἔτι ἔπεμπον ἔς τε τὸν πόλεμον μᾶλλον ὥρμηντο, ἰδίᾳ δὲ τοῖς παθήμασιν ἐλυποῦντο, ὁ μὲν δῆμος ὅτι ἀπ’ ἐλασσόνων ὁρμώμενος ἐστέρητο καὶ τούτων, οἱ δὲ δυνατοὶ καλὰ κτήματα κατὰ τὴν χώραν οἰκοδομίαις τε καὶ πολυτελέσι κατασκευαῖς ἀπολωλεκότες, τὸ δὲ μέγιστον, πόλεμον ἀντ’ εἰρήνης ἔχοντες. οὐ μέντοι πρότερόν γε οἱ ξύμπαντες ἐπαύσαντο ἐν ὀργῇ ἔχοντες αὐτὸν πρὶν ἐζημίωσαν χρήμασιν. ὕστερον δ’ αὖθις οὐ πολλῷ, ὅπερ φιλεῖ ὅμιλος ποιεῖν, στρατηγὸν εἵλοντο καὶ πάντα τὰ πράγματα ἐπέτρεψαν. […] ὅσον τε γὰρ χρόνον προὔστη τῆς πόλεως ἐν τῇ εἰρήνῃ, μετρίως ἐξηγεῖτο καὶ ἀσφαλῶς διεφύλαξεν αὐτήν, καὶ ἐγένετο ἐπ’ ἐκείνου μεγίστη, ἐπειδή τε ὁ πόλεμος κατέστη, ὁ δὲ φαίνεται καὶ ἐν τούτῳ προγνοὺς τὴν δύναμιν.

Λεξιλόγιο

καὶ πάντα τὰ πράγματα ἐπέτρεψαν: του αναθέσαν πάλι όλη την εξουσία

Λατινικά Β' : Κείμενο 3: Η περιπέτεια της Ανδρομέδας

 Κείμενο 3:  Η περιπέτεια της Ανδρομέδας

 

Cēpheus et Cassiope habent filiam Andromedam.

Cassiope, superba formā suā, comparat se cum Nymphis.

Neptūnus irātus urget ad oram Aethiopiae beluam marīnam,

quae nocet incolis.

Λατινικά Β' : Κείμενο 2 : Διδώ και Αινείας

 Κείμενο 2 : Διδώ και Αινείας

 

Aeneas est filius Anchisae. Patria Aeneae Troia est .

Graeci oppugnant Troiam et expugnant dolo.

Aeneas cum Anchisa, cum nato et cum sociis navigat ad Italiam.

Λατινικά Β' : Κείμενο 1 - Ο εξόριστος ποιητής

Κείμενο 1 : Ο εξόριστος ποιητής

Ovidius poeta in terra Pontica exulat.

Epistulas Romam scriptitat.

Epistulae plenae querelarum sunt.

Romam desiderat et fortunam adversam deplorat.

Λατινικά Γ' : Κείμενο 20 : Πίσω από τις κουρτίνες ή πώς ο Κλαύδιος έγινε αυτοκράτορας

Κείμενο 20 : Πίσω από τις κουρτίνες ή πώς ο Κλαύδιος έγινε αυτοκράτορας

 

Claudius quinquagesimo anno aetātis suae

imperium cēpit mirabili quodam casu.

Exclūsus ab insidiatōribus Caligulae, recesserat in diaetam,

cui nomen est Hermaeum.

Λατινικά Γ' : Κείμενο 19 - Η συνωμοσία του Κατιλίνα

 

Κείμενο 19 - Η συνωμοσία του Κατιλίνα

 

Marco Tullio Cicerone et Gaio Antonio consulibus,

Lucius Sergius Catilina, vir nobilissimi generis sed pravissimi ingenii,

coniuravit contra rem publicam.

Consecuti erant eum quidam clari sed improbi viri.

Catilina expulsus est ex urbe a Cicerone.