Αδίδακτο κείμενο : Ξενοφῶντος , Συμπόσιον 4, 34-36

Ξενοφῶντος , Συμπόσιον 4, 34-36  

Αδίδακτο κείμενο : Ξενοφώντος, ᾿Απομνημονεύματα III, 9, 1 - 3

Ξενοφώντος, ᾿Απομνημονεύματα III, 9, 1 - 3

Αδίδακτο κείμενο : Ξενοφῶντος Κύρου Παιδεία 7.3.14

 Ξενοφῶντος Κύρου Παιδεία 7.3.14

Αδίδακτο κείμενο : Ισοκράτη, Περί Ειρήνης, 8. 18-21

 Ισοκράτη, Περί Ειρήνης, 8. 18-21

Ιστορία Β' : Συνοπτική ανασκόπηση της περιόδου από τον 5ο αι π.Χ. έως το 565 μ.Χ.

 Συνοπτική ανασκόπηση της περιόδου από τον 5^ο αι π.Χ. έως το 565 μ.Χ. 

Η περίοδος από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως το 565 μ.Χ. αποτελεί το θεμέλιο του ευρωπαϊκού και μεσογειακού πολιτισμού, καλύπτοντας τη μετάβαση από την ελληνική κλασική αρχαιότητα έως το τέλος της ύστερης αρχαιότητας με τον θάνατο του Ιουστινιανού.

Ακολουθεί η συνοπτική παρουσίαση της περιόδου χωρισμένη σε τέσσερις κύριες ιστορικές φάσεις: 

Αρχαία Γ' : 3η Διδακτική Ενότητα

 3η Διδακτική Ενότητα : Η φιλοσοφία ως προϋπόθεση για την ευδαιμονία 

Αν η φιλοσοφία στην αρχαία Ελλάδα θεωρείται ότι είναι χρήσιμη για τη ζωή του ανθρώπου και ότι είναι η ίδια μία επιλογή ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής που οδηγεί στην ευδαιμονία, τίθεται το ερώτημα ποια εφόδια πρέπει να έχουμε και από πότε μπορούμε να ασχολούμαστε μαζί της. Ο Επίκουρος (342/1­271/0 π.Χ.) στον δικό του προτρεπτικό παρακινεί έναν μαθητή του (και τον κάθε άνθρωπο) να αναλογιστεί τον ύψιστο καρπό της φιλοσοφίας και να αρχίσει να φιλοσοφεί αμέσως, χωρίς ενδοιασμούς για το κατάλληλο της ηλικίας ή της εκπαίδευσής του –αντίθετα προς τον Πλάτωνα που θεωρούσε τη φιλοσοφία επιστέγασμα μιας μακρόχρονης παιδευτικής πορείας, που δεν μπορεί να απευθύνεται σε όλους.

Αρχαία Γ' : 2η Διδακτική Ενότητα

 2η Διδακτική Ενότητα: Η πρακτική και πολιτική διάσταση της φιλοσοφίας

 Αν η φιλοσοφία οριστεί ως η θεωρητική γνώση των πρώτων αρχών και ως τέτοια είναι ανεξάρτητη από κάθε χρησιμότητα, τότε για ποιον λόγο αξίζει να ασχολούμαστε μαζί της; Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα που είχαν να αντιμετωπίσουν και προσπάθησαν να απαντήσουν οι φιλόσοφοι από την αρχαιότητα έως σήμερα: κάθε δραστηριότητα οφείλει να δίνει τον λόγο ύπαρξής της, όσο και αν το κριτήριο της άμεσης ωφελιμότητας δεν μπορεί να είναι το μοναδικό. Ο Αριστοτέλης στον πρώιμο (πριν από το 351 π.Χ.) Προτρεπτικό του λόγο αναγνωρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν εφικτά και ωφέλιμα πράγματα και προσπαθεί να δείξει ότι η φιλοσοφία είναι ένα από αυτά. Γι’ αυτό προτρέπει, ως προς τον κοινωνικό και πρακτικό βίο, να φιλοσοφούμε, γιατί έτσι θα αποκτήσουμε και θα χρησιμοποιήσουμε ένα σημαντικό αγαθό, τη σοφία.