Ξενοφῶν, Ἱέρων §§ 2.6-9 (έκδ. του Marchant, E.C. Οξφόρδη: Clarendon Press, 1920, ανατ. 1969)
Στο έργο αυτό γίνεται συζήτηση ανάμεσα στον τύραννο των Συρακουσών Ιέρωνα και τον ποιητή Σιμωνίδη σχετικά με τις διαφορές του τυραννικού από τον ιδιωτικό βίο.
Κατὰ τὸ τρίτο ἔτος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου ὁ ἀθηναϊκὸς δῆμος, κουρασμένος από τις αντιξοότητες τοῦ πολέμου, ἄρχισε νὰ στρέφεται ἐναντίον τοῦ Περικλῆ ποὺ εἶχε ἐξωθήσει τα πράγματα σὲ ρήξη μὲ τὴν Σπάρτη. Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν πολιτική του καὶ νὰ τονώσει το ἀγωνιστικὸ φρόνημα τοῦ δήμου, ὁ μεγάλος πολιτικὸς συγκάλεσε τὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου και εκφώνησε λόγο στοὺς συμπολίτες του. Απόσπασμα του λόγου αυτού αποτελεί το ακόλουθο κείμενο
Τοιαῦτα ὁ Περικλῆς λέγων ἐπειρᾶτο τοὺς Ἀθηναίους τῆς τε ἐς αὑτὸν ὀργῆς παραλύειν καὶ ἀπὸ τῶν παρόντων δεινῶν ἀπάγειν τὴν γνώμην. οἱ δὲ δημοσίᾳ μὲν τοῖς λόγοις ἀνεπείθοντο καὶ οὔτε πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους ἔτι ἔπεμπον ἔς τε τὸν πόλεμον μᾶλλον ὥρμηντο, ἰδίᾳ δὲ τοῖς παθήμασιν ἐλυποῦντο, ὁ μὲν δῆμος ὅτι ἀπ’ ἐλασσόνων ὁρμώμενος ἐστέρητο καὶ τούτων, οἱ δὲ δυνατοὶ καλὰ κτήματα κατὰ τὴν χώραν οἰκοδομίαις τε καὶ πολυτελέσι κατασκευαῖς ἀπολωλεκότες, τὸ δὲ μέγιστον, πόλεμον ἀντ’ εἰρήνης ἔχοντες. οὐ μέντοι πρότερόν γε οἱ ξύμπαντες ἐπαύσαντο ἐν ὀργῇ ἔχοντες αὐτὸν πρὶν ἐζημίωσαν χρήμασιν. ὕστερον δ’ αὖθις οὐ πολλῷ, ὅπερ φιλεῖ ὅμιλος ποιεῖν, στρατηγὸν εἵλοντο καὶ πάντα τὰ πράγματα ἐπέτρεψαν. […] ὅσον τε γὰρ χρόνον προὔστη τῆς πόλεως ἐν τῇ εἰρήνῃ, μετρίως ἐξηγεῖτο καὶ ἀσφαλῶς διεφύλαξεν αὐτήν, καὶ ἐγένετο ἐπ’ ἐκείνου μεγίστη, ἐπειδή τε ὁ πόλεμος κατέστη, ὁ δὲ φαίνεται καὶ ἐν τούτῳ προγνοὺς τὴν δύναμιν.
Λεξιλόγιο
καὶ πάντα τὰ πράγματα ἐπέτρεψαν: του αναθέσαν πάλι όλη την εξουσία
Κείμενο 50 - Η φτώχεια και η απληστία είναι κακοί σύμβουλοι της εξουσίας
|
Cum Servius Sulpicius Galba et Aurelius
Cotta consules in senatu contenderet |
|
uter mitteretur adversus Viriathum in
Hispaniam, |
|
magna dissensio erat inter patres
conscriptos, |
|
aliis dicentibus pro Galba et aliis pro Cotta; |
Κείμενο 49 - Η Πορκία και ο Βρούτος
|
Porcia,
Bruti uxor, |
|
cum cognovisset consilium viri sui de
interficiendo Caesare, |
|
poposcit cultellum tonsorium quasi
unguium resecandorum causa |
|
eoque se vulneravit velut forte elapso. |
Κείμενο 48 - Το ελάφι του Σερτώριου
|
Cerva
alba eximiae pulchritudinis data erat Sertorio a Lusitano quodam dono. |
|
Sertorius omnibus persuasit cervam, instinctam
numine Dianae, |
|
conloqui secum et docere, quae utilia
factu essent. |
|
Si quid quod imperandum (ei=Sertorio) militibus esset,
durius ei videbatur (esse), |
|
praedicabat a cerva sese monitum esse. |
Κείμενο 47 - Ο Αύγουστος και η φιλαρέσκεια της κόρης του Ιουλίας
|
Iulia,
Augusti filia, mature habere coeperat canos, quos legere secrete solebat. |
|
Hac re audita Augustus voluit filiam
deterrere quominus id faceret. |
|
Eo consilio aliquando repente intervenit
oppressitque ornatrices. |
|
Etsi deprehendit canos super vestem
earum, |
|
tamen Augustus dissimulavit eos vidisse |
Κείμενο 46 - Το γενικό συμφέρον μπαίνει πριν από το ατομικό
|
Philosophi
censent mundum regi numine deοrum; |
|
eum esse putant quasi communem urbem et
civitatem hominum et deorum, |
|
et unum quemque nostrum eius mundi esse
partem; |
|
ex quo illud natura consequitur, |
Κείμενο 45 - Μια επιστολή στα ελληνικά αναπτερώνει το ηθικό των πολιορκημένων
|
Caesar
ex captivis cognoscit |
|
quae
apud Ciceronem gerantur |
|
quantoque in periculo res sit. |
|
Tum cuidam ex equitibus Gallis persuadet |
